ژاله چگنی

1

درمکث پايانی یک غزل

عريان

دل به وزن عشق می سپارم

2

بر مرگ حماسه

 حماسی نمی توان گريست

 نجات آينده بر دوش واژه  نیست

شاعران  بی معجزه

پيامبران ناشناسند

 سپيدی نه رنگ صلح

که نشان برگ های نانوشته است